εδώ μιλάει η καρδιά

Όλα καταρρέουν.....
Όλα γκρεμίζονται......
Τα δάκρυα ακολουθούν χωρίς ντροπή, χωρίς δισταγμό. Σα να νιώθουν μια ελευθερία.
Ξαφνικά έγιναν χαρακτηριστικό της ημέρας.
Ο ουρανός σκοτεινιάζει, στην πραγματικότητα τα πάντα σκοτεινιάζουν.
Ο ήλιος κρύφτηκε για σήμερα. Βγήκε για λίγο και ξαναχάθηκε. 
Υποσχέσου μου ότι θα ξαναεμφανιστεί.
Υποσχέσου μου ότι ζούμε έναν εφιάλτη που το τέλος του πλησιάζει.
Υποσχέσου μου πως θα 'μαστε όπως πρώτα.
Υποσχέσου μου πως δεν θα πάρεις μακριά μου την αγκαλιά σου.
Σου φωνάζω! δεν ακούς.
Απομακρύνεσαι.
Επιστρέφεις.
Φοβάμαι...
Τρέμω...
Δακρύζω...
Χαμογέλα μου, ένα τελευταίο χαμόγελο.
Φώτισε την ψυχή μου...
Σ'αγαπάω, σου θυμίζω κάτι;
Εδώ είμαι. Εδώ θα είμαι.
Τα πόδια μου λυγίζουν.
Τρέμω...
Σε χρειάζομαι. Με χρειάζεσαι ακόμα;
Μην απομακρυνθείς άλλο.
Τρομάζω...
Έχεις την καρδιά μου, έχω την δικιά σου.
Δεν στην δίνω, όχι δεν στην δίνω. Θέλω να σε νιώθω έστω και έτσι κοντά μου.
Μίλα μου, μίλησε μου.
Κοίτα με όπως πρώτα. Όπως χθες. Όπως πριν.
Ο ουρανός δεν αλλάζει χρώμα.
Η μουσική της ημέρας μελαγχολεί.
Τα σύννεφα θα κλάψουν για να μην νιώθω μοναξιά.
Κρυώνω, παγώνω μακριά σου.
Άκου με, σου φωνάζω.
Σ'αγαπάω, σου θυμίζω κάτι;

maybe movies do come true

 Πολλές φορές αναρωτιέμαι μήπως είναι πολύ νωρίς για κάποια πράγματα. Αλλά από την άλλη γιατί να έχουμε στην εποχή μας αυτή την αμφιβολία η οποία δεν υπήρχε παλιότερα; Τα ζευγάρια τότε δεν υπολόγιζαν τίποτα, ούτε ηλικίες, ούτε χρόνια, ούτε δυσκολίες. Και εμείς τώρα διστάζουμε στο πρώτο εμπόδιο, τρέμουμε στον πρώτο τσακωμό, νευριάζουμε με το παραμικρό. Παρηγορούμαστε με τα love stories των ταινιών, αλλά κανείς μας δεν σκέφτεται να τα πραγματοποιήσει. Ή σωστότερα κανείς δεν τολμάει να τα πραγματοποιήσει.
 Πώς λοιπόν να αντισταθείς σε κάτι που ποτέ δεν φοβήθηκες να κάνεις και σε κάτι που πάντοτε ονειρευόσουν να συμβεί; Σε ένα ερωτικό βλέμμα, σε ένα ξαφνικό φιλί, σε μία ζεστή αγκαλιά... Να παρακολουθείτε ταινίες μαζί, να ψωνίζετε μαζί, να τρώτε μαζί, να ξαπλώνετε μαζί, να κολυμπάτε στη θάλασσα μαζί , να ζείτε και ονειρεύεστε μαζί. Να μεταφέρετε την αγαπημένη σας ταινία στην αγαπημένη σας στιγμή, η οποία αυτόματα θα γίνεται μια από τις αγαπημένες σας αναμνήσεις. Όμορφα πολύτιμα πράγματα που μπορούν να διαρκέσουν για πάντα. Είτε είστε μεγάλοι, είτε είστε νεότεροι, σημασία έχει η σωστή ωριμότητα, η σταθερότητα και η θέληση. Το μέλλον ύστερα είναι στα χέρια σας και η ζωή μπροστά σας για να την ζήσετε.

braced myself for the "goodbye", ‘cause that’s all I’ve ever known

 Ας μιλήσουμε για ένα από τα χειρότερα - κατά την άποψή μου - συναισθήματα.
Η γνώση ότι πρόκειται να χάσεις κάποιον και ακόμη περισσότερο, η γνώση ότι δεν πρόκειται να βρεις καλύτερον. Επίσης η προσπάθεια να κάνεις καλύτερη την κατάσταση η οποία ως αποτέλεσμα έχει να την χειροτερεύει. Χειρότερο; Τελικά να τον χάνεις. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά....
Να σε εκπλήξει μένοντας πλάι σου και αποδεικνύοντας σου για μια ακόμη φορά το πόσο σ'αγαπάει και πόσα ακόμα νιώθει για σένα. Είναι ότι πιο γλυκό, η πιο γλυκιά έκπληξη. Ένα "θέλω να σου μιλήσω", που καταλήγει σε ένα ερωτικό "Σ'ΑΓΑΠΑΩ" και ζωγραφίζει τόσο αυθόρμητα ένα ξεχωριστό χαμόγελο στα χείλη σου.
Είναι πανέμορφη η αγάπη, σε γεμίζει με όλων των ειδών συναισθήματα και παθήματα. "Άσχημα" και όμορφα. Τα "άσχημα" λοιπόν, τα αφήνεις πίσω και μένεις έχοντας στην καρδιά σου όλα τα όμορφα. Αυτά πρέπει να γεμίζουν με νόημα τις βραδινές σου σκέψεις, τις μέρες και κυρίως την καρδιά σου διότι σε κάθε τι εδώ στον κόσμο πάντα θα υπάρχει μια αρνητική έννοια που θα του αντιστοιχεί, αυτή όμως την έννοια είναι καλό να την απωθείς και αν κάποιες φορές δυσκολευτείς να μην την αφήσεις να χαλάσει ότι μέχρι τώρα έχουν δημιουργήσει τα όμορφα. Τίποτα δεν είναι εύκολο, καμιά φορά τα "άσχημα" γίνονται πιεστικά, αλλά μαζί με την πίεσή τους να αυξάνεις και την ανεκτικότητα και την υπομονή και την επιμονή σου ώστε να τα διώξεις όσο πιο μακριά μπορείς. Μην αφήσεις την αγάπη να σου φύγει, έρχεται μια φορά και εκεί είναι που πρέπει να ξυπνήσεις και να την αγκαλιάσεις όσο πιο σφιχτά μπορείς. Να την κρατήσεις με νύχια και με δόντια, να την κάνεις δικιά σου μια για πάντα.

another love post

it's love when...
he is all you think about, either it's morning or night
he kisses you and you always want more and more
he looks at you at the same way you look at him
you don't feel safe unless you're in his embrace
you always want his hand in yours
butterflies fly in your stomach whenever you think of him
..........................

it's love when...
you simply don't know how to describe it

memoirs......

Πόσο, μα πόσο γρήγορα περνάνε οι μέρες.......

Σαν χθες μου φαίνεται που ένιωθα περίεργα για την πρώτη μέρα στο σχολείο και να που πέρασε ο πρώτος μήνας. Μαζί τελείωσε και ένα πολύ όμορφο Σαββατοκύριακο. Είναι υπέροχο τελικά να περνάς στιγμές με άτομα που σε νοιάζονται, ακόμη και αν δεν γνωρίζεις αν αυτό θα ισχύσει για αύριο... για μεθαύριο. Γιατί τη δεδομένη στιγμή ξέρεις πως είναι εκεί για σένα και δεν σε απασχολεί το μετά.

Ομολογώ πως ώρες-ώρες μελαγχολώ για το πόσο γρήγορα έρχονται και φεύγουν οι ομορφότερες στιγμές που έχω ζήσει. Στιγμές που δεν θα ξαναζήσω, εικόνες που δεν θα ξαναδώ. Επειδή ότι ζούμε είναι μοναδικό, δεν θα επιστρέψει ούτε τώρα, ούτε ποτέ. Ποιος είναι λοιπόν ο τρόπος για να κλειδώσουμε όλες αυτές τις εικόνες μέσα μας για πάντα;

Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο για να το επιτύχει αυτό. Ο δικός μου λοιπόν είναι οι φωτογραφίες, τα άρθρα, τα αντικείμενα. Θέλω να φωτογραφίζω την κάθε στιγμή γιατί είμαι σίγουρη πως δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό που απεικονίζει μια φωτογραφία. Το μόνο που αλλάζει είναι τα συναισθήματα που θα σου προκαλεί κάθε φορά που θα την χαζεύεις. Είναι ένα μέσο για να βλέπεις, να θυμάσαι, να μην ξεχνάς. Να τις βλέπεις και να σκέφτεσαι το "τότε". Χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα πως τα πράγματα από τότε θα έχουν εξελιχθεί αρνητικά αλλά και πάλι θα σου ξυπνάει μνήμες. Με τα άρθρα επίσης περιγράφω τα αισθήματά μου είτε είναι άσχημα είτε θετικά -και αυτό το άρθρο για να εξασφαλίσω την μνήμη το γράφω- και έτσι ξέρω πως θα πάω να τα διαβάσω και θα μου φέρουν στο μυαλό όσα με ώθησαν στο να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο. Τα αντικείμενα, αχ αυτά τα αντικείμενα! Πιστεύω πως με τα αντικείμενα πιο πολύ θυμάμαι αυτόν που μου τα έδωσε. Έχω ένα κουτάκι λοιπόν και μέσα σε αυτό βάζω δώρα, γράμματα, ακόμη και ασήμαντα πράγματα όπως μια χαρτοπετσέτα, τα οποία όμως μου θυμίζουν πολλά. Είναι σαν ένα κουτάκι με αναμνήσεις και συναισθήματα αγάπης γιατί όσα έχω εκεί είναι από ένα ξεχωριστό πρόσωπο.

Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα, θέλω να θυμάμαι κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο γιατί ποτέ δεν θα έχω ζήσει αρκετά. Όλα είναι κλειδωμένα στην καρδιά μου αλλά και πάλι δεν μου φαίνεται αρκετό. Οπότε ψάξτε και σκεφτείτε μέσα που θα σας αποθηκεύουν τις στιγμές σας. Κάτι σαν την μνήμη ROM του H/Y ας πούμε. Όλα είναι το ίδιο αποδεκτά και το ίδιο μοναδικά γιατί επρόκειτο για δικές σας αναμνήσεις. 

about love...

Love isn't easy. In fact nothing that worths fighting for is easy in this life.
Everyone expects love, more ask for love and more beg to feel it. But.... There is a big "but" here. No one ever expected it to be so difficult. And when they realize it is the moment that some give up and walk away and others persist and fight for this feeling to stay alive.
In my opinion this obstacles that happen through this love trip is it's magic. Is the way to make you and your feelings stronger. To make you want more this special person, make you miss him, love him... Because when you truly care about someone and I mean truly, not just in words, you don't even think of the option to give up or let him go. I don't believe this quote which says "when you love someone, let him go. If he's yours, he'll come back. If not, he never was.". I'm 1.000 precent opposite to this point of view. In my opinion, when you love, you adore, you need, you miss a person you can't stand the thought of not being with him. You feel half when he isn't around and you only live for the moment to see him. This is the best feeling, especially when it's the same from both sides. So, be calm, have faith and never, ever let your special one leave. This will be something you'll regret. I don't say that your love journey will always be easy but it will always be real and enchanting.

♥

so hard to express the way i feel
so difficult to hold on to my tears
how meaningless "i love you" seems
"how much i miss you", whisper in my ears
i want to erase all the bad words
i want to be in your embrace

hold me close and never let me go away...

my heart speaking..

the coulour of the sky reminds me of your eyes. either it's light blue, either is darker.
it's so magical, it has so many different colours and it makes me dream.
I can dream of the days with you coming and never ending, this would be a real miracle.
miracles happen, actually. and it was meeting you.
meeting the one, the one that would make me feel the real love I was in need of.
the clearness of the sky is like your clear and kind heart.
the clouds are like the words your eyes say when you look at me.
the rain is like the calmness you make me feel.
the stars are like the sparkles of your eyes and the anxious beating my heart has when I'm in your embrace.
you are so flawless. and even if you have flaws they are so adorable.
I only wish you'll always look at me in the same loving way.
I love you, honey...

φιλία = συμφέρον?!

Τι ονομάζεται φιλία; Όσο τα χρόνια περνάνε, τόσο φεύγουν και χάνονται άτομα που θεωρούσες "φίλους" σου. Άτομα που τους εμπιστεύτηκες πράγματα σημαντικά για σένα, που πέρασες στιγμές μαζί τους, που στήριξες, που αγκάλιασες, που έκλαψαν στον ώμο σου. Και όμως, όταν απομακρυνθούν κάθεσαι και σκέφτεσαι, ζυγίζεις τα πράγματα και καταλαβαίνεις πως μάλλον εκείνοι δεν σου πρόσφεραν κάτι ιδιαίτερο αλλά τους αγάπησες. Αγάπησες τους φίλους σου και δεν απαίτησες αντάλλαγμα, παρά μόνο εκτίμηση. Εκτίμηση για όσα τους έδωσες, για όση στήριξη τους πρόσφερες. Μετά από αυτή τη συναισθηματική έκρηξη σκέφτεσαι ρεαλιστικά και αναγνωρίζεις πως οι άνθρωποι στο μεγαλύτερο ποσοστό είναι έτσι από τη φύση τους, αχάριστοι και συμφεροντολόγοι. Κυνηγάνε το συμφέρον τους και πάνε όπου αυτό τους παρασύρει. Και το έσχατο όλων είναι πως έχουν την (λανθασμένη) εντύπωση πως είναι σωστοί, με προσωπικότητα και πως οι άλλοι φταίνε που "χάθηκαν". Ας αφήσουμε όλους αυτούς τους "ψεύτικους" επικίνδυνους ανθρώπους να φύγουν μακριά μας και ας επικεντρωθούμε στο να κάνουμε εμείς τη διαφορά και σε όσους μας προσφέρουν όχι τα πάντα, αλλά έστω κάτι περισσότερο από το τίποτα. 

επικίνδυνες νύχτες.

Οι ώρες περνάνε. Τα χρώματα του ουρανού σκουραίνουν. Σκοτεινιάζει. Ξαφνικά όλα αποκτούν άλλη όψη. Είναι η ιδέα μου ή πράγματι όλα το βράδυ γίνονται πιο επικίνδυνα κατά κάποιο τρόπο;
Τα βράδια είμαστε πιο επιρρεπείς στην μελαγχολία, στη θλίψη, στη θύμηση των αναμνήσεων. Παραδινόμαστε σε οτιδήποτε αρνητικό μας πλησιάζει και νιώθουμε μειονεκτικά τονίζοντας κάθε μας ελάττωμα στο μυαλό μας. Ίσως το μόνο επικίνδυνο να είναι αυτό το "παιχνίδι" που παίζει το μυαλό μαζί μας εκείνες τις ώρες. Μάλλον όλα είναι αβάσιμες σκέψεις τις οποίες πρέπει να νικήσουμε, να προκαλέσουμε την εμφάνιση της ένδειξης "GAME OVER" .

days pass like the wind...

Περνάνε τα λεπτά, περνάνε οι ώρες, περνάνε οι μέρες, περνάνε τα χρόνια... Φτάνεις σε ένα σημείο που αναρωτιέσαι πόσοι έφυγαν, πόσοι έμειναν, πόσοι θα φύγουν και πόσοι θα μείνουν. Κοιτάς πίσω και όλα μοιάζουν ξένα και διαφορετικά, κοιτάς δίπλα σου και βλέπεις ελάχιστα άτομα που έχουν μείνει από την αρχή μέχρι τώρα πλάι σου και σου θυμίζουν το "τότε". Αυτά τα άτομα αποδεικνύουν πως τα όμορφα δεν τελειώνουν ποτέ. Πως όταν κάτι είναι αληθινό, αμοιβαίο και περιλαμβάνει ειλικρίνεια και αγάπη δεν φτάνει σε τέλος, πλησιάζει το άπειρο και την αθανασία. Είναι όμορφο να έχεις άτομα δίπλα σου και να νιώθεις σιγουριά ότι θα σε γεμίζουν για μια ζωή με υπέροχες στιγμές και ακόμη πιο υπέροχες αναμνήσεις. Επίσης να νιώθεις περηφάνια και ευχαρίστηση που έφυγαν από δίπλα σου όσοι δεν άξιζαν, όσοι ήταν υποκριτές, γιατί παρά τις πληγές που σου δημιούργησαν, σου έδωσαν δύναμη να αντιμετωπίσεις τα πιο δύσκολα και να ωριμάσεις μακριά από αυτούς.
Να έχεις τη δύναμη να κοιτάς στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον και να χαμογελάς. 

"Μόνο γιατί μ'αγάπησες", Μ. Πολυδούρη

Δεν τραγουδώ, παρά γιατί μ' αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο

κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,

μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κόιταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα
γι' αυτό η ζωή μου εδόθη
στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε, που βασίλεψες
κι έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες.
(Οι τρίλιες που σβήνουν, 1928)

Έρωτας! Έρωτας; Έρωτας...

 Έρωτας! Έρωτας; Έρωτας...

 Σύμφωνα με την μυθολογία ο Έρωτας ήταν ένας μικρός φτερωτός θεός, ο γιος της θεάς της ομορφιάς, Αφροδίτης. Έβγαινε έξω και με το βέλος του σημάδευε άντρες - γυναίκες και τσουπ κατέληγαν "in love".

Στις μέρες απ'όσο έχω καταλάβει ο "έρωτας" ως έννοια έχει χαλάσει. Παρατηρώ νιάνιαρα ηλικίας από 12 εώς 14 που υποστηρίζουν ότι έχουν ερωτευτεί, αγαπήσει και τα λοιπά. Αυτά το ένα βράδυ. Το επόμενο κλαίγονται επειδή "χώρισαν" και εύχονται να πέθαιναν. Όχι, δεν θα συνεχίσω τον σχολιασμό και την αναφορά σε αυτό τον "φοβερό έρωτα" αλλά θα μιλήσω για τον αληθινό έρωτα που οδηγεί στην αληθινή αγάπη.

Πριν λίγες μέρες σκεφτόμουν γιατί εμείς στην ελληνική γλώσσα διαχωρίζουμε την αγάπη από τον έρωτα ως δύο έννοιες όχι αντίθετες, αλλά διαφορετικές. Ενώ στα αγγλικά για παράδειγμα η αγάπη μεταφράζεται ως love και το ερωτεύομαι ως  fall in love, πέφτω στην αγάπη σαν να λέμε σε ελεύθερη μετάφραση. Τέλος και με το μάθημα των αγγλικών λοιπόν.

Η ουσία του σημερινού άρθρου βρίσκεται στο πόσα έχω καταλάβει ότι προσφέρει ο αληθινός έρωτας σήμερα. Είναι σαν μια ανάσα στην νέκρα του κόσμου, σαν ένα φως στις καρδιές των ανθρώπων, σαν ένα τεράστιο αληθινό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο τους. Τι ποιο όμορφο από τον έρωτα; Εμένα το να αγαπώ και να με αγαπούν μου δίνει ζωή, δύναμη, ελπίδα, πίστη. Μου δίνει ένα ακόμα κίνητρο να προχωρήσω, να επιμείνω, να προσπαθήσω. Και για να μην παρεξηγηθώ, πιστεύω πλέον ότι όταν ερωτεύεσαι, το να αγαπήσεις είναι επακόλουθο. Τουλάχιστον έτσι νιώθω εγώ, για τους μισούς από εσάς προφανώς θα είμαι λάθος.

Θα προσθέσω και άλλα σε αυτό το άρθρο γιατί προς το παρόν με καλεί το κρεβατάκι μου.
Καλό βράδυ xxx

Πρώτη του Σεπτέμβρη (1)

Και να που έφτασε και η πρώτη του Σεπτέμβρη. Ενός μήνα που κανείς μας αν είχε επιλογή δεν θα τον προτιμούσε πιστεύω. Πώς μετά από τη ξεγνοιασιά των καλοκαιρινών μηνών να μπεις στην ρουτίνα του Σεπτεμβρίου; Χμμ, και όμως όλα γίνονται αν έχεις περάσει το πιο απίστευτο καλοκαίρι και ανυπομονείς για την κάθε επόμενη μέρα, για τον κάθε επόμενο μήνα και το κάθε επόμενο καλοκαίρι. Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από το να περνάς στιγμές μαγικές, στιγμές ανεκτίμητες και πάνω από όλα, στιγμές μοναδικές!

Δεν θα γράψω πολλά σήμερα, παρά μόνο μια συμβουλή που ίσως ακούγεται συνεχώς αλλά πρέπει να γίνει πράξη. Να ζείτε την κάθε στιγμή και να μην αφήνετε λεπτό να πάει χαμένο γιατί η ζωή είναι μικρή, οι στιγμές και ο χρόνος δεν ξαναγυρίζουν πίσω οπότε το μόνο που απομένει είναι να αξιοποιούνται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Να ζείτε έντονα και να περνάτε όμορφα!

God helps you, but the rest is up to you..

After thinking of situations, of moments and after more thinking, I came to one conclusion. Out there, into the crowd there are some people who are meant to be with us. There are the best friends for us and there is also that one person who is going to change our life. God knows who those are and with one or another way He is trying to bring them to us.  The thing is, what are we doing!? With our choices and behaviour, our decisions and wantings we either get closer to these people, or go to the wrong ones. But, God's help is that when we are close to the right people He makes us feel something special and then the choice is ours. Will we keep being with them or we will start walking away? Nothing is difficult as long as we realise that we are responsible for everything we do. Every obstacle is a sign and every feeling, too. Open your eyes and focus on what is next to you. Decide if it is what makes you  truly happy or what you'd prefer to make you happy and stop pretending. The right person, the one who is going to make you reach the infinity, the immortality and the fairytale is out there and he is feeling the same way as you do.

YOU MAKE YOUR OWN FUTURE, NO ONE ELSE!

μια πολλά υποσχόμενη απόφαση!!!

Πόσο άσχημο είναι να μην αφήνεις εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου να χαρεί αυτό που ζει. Να νιώθεις πως ζεις ένα παραμύθι και μόνος σου να δημιουργείς καταστάσεις που να το κάνουν δύσκολο. Να θέλεις να χαρείς και εξαιτίας σου να είναι αδύνατον. Να ανακαλύπτεις μέρα με τη μέρα πως δεν είσαι τόσο δυνατός όσο νόμιζες και να νιώθεις απογοητευμένος που "νόμιζες"..

"Μήπως είναι η ώρα να πάρω τη ζωή στα χέρια μου; Να μην αφήνομαι στην δικαιολογία πως -όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο- και να κάνω εγώ ότι θέλω να συμβεί για τους λόγους που εγώ θέλω;"

Όσο εγωιστικό και να ακούγεται αυτό, πρέπει κάποια στιγμή πριν να είναι αργά όλοι να σκεφτούμε έτσι. Να αποφασίσουμε να ανοίξουμε τα μάτια μας, να πιστέψουμε σε εμάς, σε αυτό που ζούμε και να δώσουμε το 100% του εαυτού μας σε αυτό που θέλουμε να πετύχουμε ή σε αυτόν που θέλουμε να κρατήσουμε πλάι μας για μια ζωή. Να αρχίσουμε με τη σκέψη και να καταλήξουμε στις πράξεις. Να μην τα παρατήσουμε και να αποκτήσουμε όση δύναμη νομίζαμε πως είχαμε και χάσαμε. Να υψώσουμε το κεφάλι και να κοιτάξουμε ψηλά, σε ένα μέλλον με επιλογές δικές μας, με όνειρα δικά μας, με έναν άνθρωπο που εμείς επιλέξαμε και όχι η "μοίρα". 

η δύναμη της έκφρασης των συναισθημάτων.

Φαντάζομαι πως κάθε βράδυ πρωτού κοιμηθείς σκέφτεσαι όσα νιώθεις για κάποιο σημαντικό για σένα πρόσωπο και νιώθεις την ανάγκη να τα πεις, να ανοίξεις την καρδιά σου και να αφήσεις τα συναισθήματά σου ελεύθερα. Και τι σε κρατάει πίσω; Ο κλασικός φόβος της απόρριψης. Ο φόβος μήπως ο άλλος δεν νιώθει όσα εσύ, μήπως δεν τα εκτιμήσει. Και όμως η απόρριψη είναι ένα μέσο για να γίνεις πιο δυνατός και να μάθεις πως στη ζωή δεν είναι όλα εύκολα και δεν έρχονται όλα όπως τα θέλουμε. Από την άλλη γιατί να έχεις δεδομένη την αρνητική αντίδραση ενώ υπάρχει και η περίπτωση ο άλλος να νιώθει τα ίδια και αν όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό, έστω να τρέφει ένα ενδιαφέρον για σένα. Και ποιος δεν θα'θελε να ακούσει πως κάποιος εκεί έξω είναι τρελός για αυτόν;

Μην στριφογυρίζεις λοιπόν στο κρεβάτι σου σπάζοντας το κεφάλι σου για το τι θα κάνεις. Η λύση είναι μία και ότι και να προκύψει από αυτή, μόνο καλό για σένα θα είναι. Αν όχι αμέσως, θα το δεις στην πορεία. Θα έχεις ξεπεράσει τον εαυτό σου, θα έχεις ρισκάρει, θα έχεις γνωρίσει την μία πλευρά της ζωής και θα έχεις νικήσει τον εγωισμό σου. Τίποτα δεν είναι εύκολο αλλά τίποτα δεν είναι και δύσκολο στη ζωή. Εμείς επιλέγουμε πως θα ερμηνεύσουμε μια κατάσταση, για όλα είμαστε υπεύθυνοι εμείς και το μυαλό μας. Να εκφράζεις ότι νιώθεις, ακόμη και σε φιλικό και οικογενειακό επίπεδο γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα ξημερώσει το επόμενο πρωί και αν τότε θα είναι αδύνατον να κάνεις αυτό που χθες δεν τόλμησες.

"Μην αναβάλλεις για αύριο ότι μπορείς να κάνεις σήμερα", όπως λέει και ένα γνωμικό. Δεν είναι αργά, αλλά ούτε νωρίς για να εκφραστείς.

what is love...?

Όλοι μιλάνε για έρωτα, για αγάπη, για το άλλο μας μισό. Τι να είναι άραγε όλα αυτά; Υπάρχουν, ή είναι απλώς ψευδαισθήσεις και ψεύτικες ελπίδες;

Υπάρχουν.. Βεβαίως και υπάρχουν. Παρόλο που όλοι μία το λιγότερο φορά στη ζωή μας έχουμε φτάσει στο σημείο να πιστεύουμε πως τίποτα δεν αξίζει και πως η αγάπη έχει χαθεί. Κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποιος που προορίζεται για σένα. Ένας "ξένος" που θα σε κάνει να πιστέψεις σε όλα και να ξεκινήσεις από την αρχή.

Δεν υπάρχει ορισμός του συναισθήματος που ονομάζεται αγάπη. Όσο μοναδικός είναι ο κάθε άνθρωπος, άλλο τόσο μοναδικός είναι και ο τρόπος που συλλαμβάνει την αγάπη κάποιος. Για τον καθένα ένα μόνο όνομα ολοκληρώνει αυτό τον ορισμό και οτιδήποτε άλλο μοιάζει περιττό.

Πλέον έχω γνωρίσει και εγώ την αγάπη και το πρώτο μάθημα που πήρα για αυτήν είναι πως δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος για να την νιώσεις. Ακόμη και μια εβδομάδα είναι αρκετή. Δεν χρειάζεται να ακούσεις τι υποστηρίζουν οι άλλοι γιατί μόνο εσύ θα καταλάβεις όταν την νιώσεις. Ακόμα και αν την νιώθω όμως δεν μπορώ να καταλήξω στο τι είναι. Θέλω να πω πως κάθε μέρα προσθέτω και κάτι άλλο που με κάνει να αγαπώ αυτό το άτομο, κάθε μέρα. Μια απλή του πράξη ή λέξη που με κάνει να τον αγαπώ περισσότερο και να νιώθω την ανάγκη να είμαι συνεχώς μαζί του. Με φοβίζει αυτό το συναίσθημα γιατί πάντα ήμουν της άποψης ότι μπορούσα καλύτερα μόνη μου αλλά πλέον μπορώ καλύτερα μαζί του. Είναι περίεργο το πως με συμπληρώνει, το πως με κοιτάει, το πως μου φέρεται, το πως μ'αγαπάει, το πόσα μου μαθαίνει και μου προσφέρει καθημερινά, το ότι είναι αυτό που φανταζόμουν από πάντα να έχω δίπλα μου. Ακόμη πιο περίεργη είναι η ομοιότητα στις ιδέες, στον χαρακτήρα και σε μικροπράγματα που είναι και αυτά όμως τόσο γλυκά. Νιώθω δυνατή και μόνο στη σκέψη του. Όπως έχει πει και αυτός, έχουμε καταφέρει να κάνουμε πραγματικότητα το παραμύθι που ο κάθε άνθρωπος θα ήθελε να ζήσει παρά την αναισθησία και τις δυσκολίες της εποχής που βιώνουμε. Μπορεί να είμαστε ελάχιστο καιρό μαζί αλλά νιώθω και ξέρω πως ίσως ήμουν δίπλα του εδώ και χρόνια.

Όσα γράφω μάλλον θα φαίνονται υπερβολικά για το νεαρό της ηλικίας μου αλλά όταν συναντήσεις το άτομο που θα σου αλλάξει τη ζωή, είναι σαν ξέρεις πως αυτός είναι. Πως αυτός ο "ξένος" είναι ο σωστός για σένα. Ποτέ δεν έλεγα τόσο "βαριές" κουβέντες και είναι η πρώτη φορά που τα λέω γιατί δεν ήθελα να βγω λάθος, αλλά νιώθω ότι έτσι είναι τα πράγματα, μέσα μου το ξέρω. Και δεν θα δώσω σημασία σε λόγια του κόσμου όσο άσχημα και αν με κάνουν να νιώθω.

Μην φοβάστε να ερωτευτείτε, να αγαπήσετε, να πονέσετε, γιατί μέσα από αυτά θα ωριμάσετε και θα αποκτήσετε δύναμη για τις επόμενες αναποδιές. Μην ακούτε κανέναν, μόνο την καρδούλα σας. Γιατί έτσι είναι η ζωή...

τα όμορφα της ζωής..

Έχεις κοιτάξει ποτέ γύρω σου να δεις πόσα όμορφα υπάρχουν;

Πράγματα είτε μικρά, είτε μεγάλα, που ποτέ δεν πρόσεξες και ποτέ δεν εκτίμησες.. Είμαι σίγουρη πως οι περισσότεροι από εσάς στην πρώτη, ή στην δεύτερη, ή και στην εκατοστή δυσκολία τρελαίνεστε και θεωρείτε πως τίποτα δεν αξίζει, πως όλα είναι άχρωμα και αναρωτιέστε γιατί να τα περνάτε όλα αυτά.

Κάθε δυσκολία, κατά την γνώμη μου, συμβαίνει για να μας κάνει πιο δυνατούς, για να μας κάνει να πεισμώσουμε και να σκεφτούμε "όχι ρε γαμώτο, εγώ θα ζήσω την ζωή μου όπως γουστάρω!". Και έτσι πρέπει. Να παίρνεις την ζωή από τα χέρια, να μην φοβάσαι να την αντικρίσεις. Πολλά δύσκολα θα συμβαίνουν διαρκώς, δεν υπάρχει τέλος σε αυτά, όμως τέλος δεν πρέπει να υπάρχει και στην επιμονή, και στην πίστη και στην ελπίδα!

Βγες μια μέρα έξω. Κοίταξε γύρω σου. Κοίταξε δίπλα σου και παρατήρησε τον κόσμο. Θα δεις άλλους ευτυχισμένους και άλλους δυστυχισμένους, ο καθένας για τον δικό του λόγο. Αντί λοιπόν να δώσεις προσοχή σε όσους βρίσκονται σε ίδια με σένα κατάσταση, δώσε σε όσους έχουν ανακαλύψει την όμορφη πλευρά της ζωής και ζήλεψε τους. Δες το και εγωιστικά στο κάτω κάτω, αποφάσισε να γίνεις και εσύ πηγή έμπνευσης για κάποιον και βρες πιο είναι το ΔΙΚΟ ΣΟΥ νόημα στη ζωή.. Ψάξε βαθιά μέσα σου. Κοίτα στο παρελθόν, τότε που χαμογελούσες, τότε που όλα ήταν ρόδινα και κάνε μια νέα αρχή.

Υποσχέσου στον εαυτό σου πως η σημερινή, είναι η τελευταία βραδιά που θα είσαι χαμένος στην θλίψη σου!!!

~Καλό βράδυ και καλό ξημέρωμα~