Και κάπως έτσι ακόμη ένας χρόνος πέρασε τη γραμμή του τερματισμού. Από την πρώτη κιόλας του '12 ένιωθα πως αυτή η χρονιά δεν θα'ταν η τυχερή μου. Τι κι αν κέρδισα το φλουρί, τα δάκρυα έκαναν την εμφάνιση τους την ίδια μέρα. Άκουγα όμως πολύ συχνά να λένε "τα ομορφότερα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις" και εγώ νόμιζα εώς τότε ότι δεν περίμενα κάτι ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν ότι μόνο το περίμενα, αλλά το κυνηγούσα κιόλας. Οπότε κατέθεσα τα όπλα και δεν ήλπιζα σε τίποτα, είχα χάσει την όρεξη για όλα. Γνωριμίες έγιναν πολλές, δεν το κρύβω αλλά πλέον δεν επιθυμούσα κάτι εφήμερο, κάτι που με τον καιρό θα έδειχνε αν θα ήταν σταθερό ή όχι. Επιθυμούσα να σταματήσω να έχω πολλά και διάφορα και να βρω το ένα και μοναδικό. Μπορεί να μην ήμουν τόσο μεγάλη σύμφωνα με τα σημερινά ηλικιακά δεδομένα, όμως είχα κουραστεί. Είχα κουραστεί την συνηθισμένη διαδικασία της γνωριμίας και ένιωθα ότι ήξερα την κατάληξη καθεμίας από αυτές. Δε λέω, ένα αγόρι κατάφερε να μου κινήσει το ενδιαφέρον, όμως τώρα που το σκέφτομαι καθαρά, ήταν απλώς το ότι είχα αποκτήσει επιτέλους έναν φίλο και νόμιζα ότι αυτό έπρεπε να εξελιχθεί σε κάτι παραπάνω. Δεν εξελίχθηκε όμως και ευγνωμονώ τον Θεό για αυτό. Οι μέρες περνούσαν, ώσπου έφτασε η 11η Μαΐου που ερωτεύτηκα το άτομο που μέχρι σήμερα μου αλλάζει τη ζωή εκπλήσσοντας με και κάνοντας με ευτυχισμένη. Ήταν βράδυ και είχαμε βγει παρέα. Είχε αρχίσει να μου τραβά τη προσοχή όπως ποτέ κανείς δεν μου την είχε τραβήξει. Και ήταν τότε που λίγο φως έπεσε πάνω στα φωτεινά, πανέμορφα μάτια του. Τότε άρχισαν όλα. Τον ξαναείδα λίγες μέρες μετά και είχα χαθεί κυριολεκτικά σε αυτόν τον ωκεανό των ματιών του, στην ειλικρίνειά τους, στην καλοσύνη τους, στην αγάπη που είχαν να προσφέρουν. Μπορούσα να δω μέσα του, να πλησιάσω στον άβυσσο της ψυχής του, όμως η πόρτα ήταν καλά σφραγισμένη. Αρχίσαμε να βγαίνουμε, να βγαίνουμε και να βγαίνουμε. Ώσπου δύο μήνες μετά (11 Ιουλίου) έγινε δικός μου στην Ακρόπολη. <<Κλείσε τα μάτια σου>>, μου είπε και τα χείλη του άγγιξαν για πρώτη φορά τα δικά μου. Το όμορφο μας παραμύθι ξεκίνησε, με πρωταγωνιστές εμάς. Και κάπως έτσι κατάλαβα πως πράγματι, χωρίς αμφιβολία όλα τα ξεχωριστά και τα μη εφήμερα συμβαίνουν την στιγμή που εσύ θεωρείς πως δεν θα αλλάξει τίποτα και αρχίζεις να συνηθίζεις την μοναξιά σου. Επίσης αυτή τη χρονιά συνειδητοποίησα ότι τα μόνα άτομα που αξίζουν την εμπιστοσύνη και την προσοχή σου είναι ο άνθρωπός σου και η οικογένειά σου. Φίλοι δεν υπάρχουν, και αν υπάρξουν θα είναι παροδική η σχέση σας. Με πρόδωσαν άτομα (για να μη πω ζώα) που στο παρελθόν είχα εμπιστευτεί πολύ και λυπάμαι πολύ για αυτούς, για το πως θα καταλήξουν.
Και θα κλείσω αυτό το άρθρο με μία πρωτοχρονιάτικη ευχή: Το 2013 να έλθει σε εσάς με πολλά χαμόγελα, υγεία, αγάπη και χρήματα. Κάθε δυσκολία να εξαφανιστεί και κάθε όνειρο σας να πραγματοποιηθεί. Να αναζητάτε τη γνώση και να προωθείτε το σωστό. Να αγαπήσετε τον άνθρωπο και να αντικαταστήσετε κάθε αρνητικό συναίσθημα με αγάπη, ελπίδα, αισιοδοξία. Να μην εμπιστεύεστε κανέναν και να θαυμάζετε το ωραίο. Και για τους ερωτιάρηδες, ο έρωτας έρχεται εκεί που δεν τον περιμένεις!
