Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

braced myself for the "goodbye", ‘cause that’s all I’ve ever known

 Ας μιλήσουμε για ένα από τα χειρότερα - κατά την άποψή μου - συναισθήματα.
Η γνώση ότι πρόκειται να χάσεις κάποιον και ακόμη περισσότερο, η γνώση ότι δεν πρόκειται να βρεις καλύτερον. Επίσης η προσπάθεια να κάνεις καλύτερη την κατάσταση η οποία ως αποτέλεσμα έχει να την χειροτερεύει. Χειρότερο; Τελικά να τον χάνεις. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά....
Να σε εκπλήξει μένοντας πλάι σου και αποδεικνύοντας σου για μια ακόμη φορά το πόσο σ'αγαπάει και πόσα ακόμα νιώθει για σένα. Είναι ότι πιο γλυκό, η πιο γλυκιά έκπληξη. Ένα "θέλω να σου μιλήσω", που καταλήγει σε ένα ερωτικό "Σ'ΑΓΑΠΑΩ" και ζωγραφίζει τόσο αυθόρμητα ένα ξεχωριστό χαμόγελο στα χείλη σου.
Είναι πανέμορφη η αγάπη, σε γεμίζει με όλων των ειδών συναισθήματα και παθήματα. "Άσχημα" και όμορφα. Τα "άσχημα" λοιπόν, τα αφήνεις πίσω και μένεις έχοντας στην καρδιά σου όλα τα όμορφα. Αυτά πρέπει να γεμίζουν με νόημα τις βραδινές σου σκέψεις, τις μέρες και κυρίως την καρδιά σου διότι σε κάθε τι εδώ στον κόσμο πάντα θα υπάρχει μια αρνητική έννοια που θα του αντιστοιχεί, αυτή όμως την έννοια είναι καλό να την απωθείς και αν κάποιες φορές δυσκολευτείς να μην την αφήσεις να χαλάσει ότι μέχρι τώρα έχουν δημιουργήσει τα όμορφα. Τίποτα δεν είναι εύκολο, καμιά φορά τα "άσχημα" γίνονται πιεστικά, αλλά μαζί με την πίεσή τους να αυξάνεις και την ανεκτικότητα και την υπομονή και την επιμονή σου ώστε να τα διώξεις όσο πιο μακριά μπορείς. Μην αφήσεις την αγάπη να σου φύγει, έρχεται μια φορά και εκεί είναι που πρέπει να ξυπνήσεις και να την αγκαλιάσεις όσο πιο σφιχτά μπορείς. Να την κρατήσεις με νύχια και με δόντια, να την κάνεις δικιά σου μια για πάντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου