Πόσο, μα πόσο γρήγορα περνάνε οι μέρες.......
Σαν χθες μου φαίνεται που ένιωθα περίεργα για την πρώτη μέρα στο σχολείο και να που πέρασε ο πρώτος μήνας. Μαζί τελείωσε και ένα πολύ όμορφο Σαββατοκύριακο. Είναι υπέροχο τελικά να περνάς στιγμές με άτομα που σε νοιάζονται, ακόμη και αν δεν γνωρίζεις αν αυτό θα ισχύσει για αύριο... για μεθαύριο. Γιατί τη δεδομένη στιγμή ξέρεις πως είναι εκεί για σένα και δεν σε απασχολεί το μετά.
Ομολογώ πως ώρες-ώρες μελαγχολώ για το πόσο γρήγορα έρχονται και φεύγουν οι ομορφότερες στιγμές που έχω ζήσει. Στιγμές που δεν θα ξαναζήσω, εικόνες που δεν θα ξαναδώ. Επειδή ότι ζούμε είναι μοναδικό, δεν θα επιστρέψει ούτε τώρα, ούτε ποτέ. Ποιος είναι λοιπόν ο τρόπος για να κλειδώσουμε όλες αυτές τις εικόνες μέσα μας για πάντα;
Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο για να το επιτύχει αυτό. Ο δικός μου λοιπόν είναι οι φωτογραφίες, τα άρθρα, τα αντικείμενα. Θέλω να φωτογραφίζω την κάθε στιγμή γιατί είμαι σίγουρη πως δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό που απεικονίζει μια φωτογραφία. Το μόνο που αλλάζει είναι τα συναισθήματα που θα σου προκαλεί κάθε φορά που θα την χαζεύεις. Είναι ένα μέσο για να βλέπεις, να θυμάσαι, να μην ξεχνάς. Να τις βλέπεις και να σκέφτεσαι το "τότε". Χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα πως τα πράγματα από τότε θα έχουν εξελιχθεί αρνητικά αλλά και πάλι θα σου ξυπνάει μνήμες. Με τα άρθρα επίσης περιγράφω τα αισθήματά μου είτε είναι άσχημα είτε θετικά -και αυτό το άρθρο για να εξασφαλίσω την μνήμη το γράφω- και έτσι ξέρω πως θα πάω να τα διαβάσω και θα μου φέρουν στο μυαλό όσα με ώθησαν στο να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο. Τα αντικείμενα, αχ αυτά τα αντικείμενα! Πιστεύω πως με τα αντικείμενα πιο πολύ θυμάμαι αυτόν που μου τα έδωσε. Έχω ένα κουτάκι λοιπόν και μέσα σε αυτό βάζω δώρα, γράμματα, ακόμη και ασήμαντα πράγματα όπως μια χαρτοπετσέτα, τα οποία όμως μου θυμίζουν πολλά. Είναι σαν ένα κουτάκι με αναμνήσεις και συναισθήματα αγάπης γιατί όσα έχω εκεί είναι από ένα ξεχωριστό πρόσωπο.
Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα, θέλω να θυμάμαι κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο γιατί ποτέ δεν θα έχω ζήσει αρκετά. Όλα είναι κλειδωμένα στην καρδιά μου αλλά και πάλι δεν μου φαίνεται αρκετό. Οπότε ψάξτε και σκεφτείτε μέσα που θα σας αποθηκεύουν τις στιγμές σας. Κάτι σαν την μνήμη ROM του H/Y ας πούμε. Όλα είναι το ίδιο αποδεκτά και το ίδιο μοναδικά γιατί επρόκειτο για δικές σας αναμνήσεις.
Σαν χθες μου φαίνεται που ένιωθα περίεργα για την πρώτη μέρα στο σχολείο και να που πέρασε ο πρώτος μήνας. Μαζί τελείωσε και ένα πολύ όμορφο Σαββατοκύριακο. Είναι υπέροχο τελικά να περνάς στιγμές με άτομα που σε νοιάζονται, ακόμη και αν δεν γνωρίζεις αν αυτό θα ισχύσει για αύριο... για μεθαύριο. Γιατί τη δεδομένη στιγμή ξέρεις πως είναι εκεί για σένα και δεν σε απασχολεί το μετά.
Ομολογώ πως ώρες-ώρες μελαγχολώ για το πόσο γρήγορα έρχονται και φεύγουν οι ομορφότερες στιγμές που έχω ζήσει. Στιγμές που δεν θα ξαναζήσω, εικόνες που δεν θα ξαναδώ. Επειδή ότι ζούμε είναι μοναδικό, δεν θα επιστρέψει ούτε τώρα, ούτε ποτέ. Ποιος είναι λοιπόν ο τρόπος για να κλειδώσουμε όλες αυτές τις εικόνες μέσα μας για πάντα;
Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο για να το επιτύχει αυτό. Ο δικός μου λοιπόν είναι οι φωτογραφίες, τα άρθρα, τα αντικείμενα. Θέλω να φωτογραφίζω την κάθε στιγμή γιατί είμαι σίγουρη πως δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό που απεικονίζει μια φωτογραφία. Το μόνο που αλλάζει είναι τα συναισθήματα που θα σου προκαλεί κάθε φορά που θα την χαζεύεις. Είναι ένα μέσο για να βλέπεις, να θυμάσαι, να μην ξεχνάς. Να τις βλέπεις και να σκέφτεσαι το "τότε". Χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα πως τα πράγματα από τότε θα έχουν εξελιχθεί αρνητικά αλλά και πάλι θα σου ξυπνάει μνήμες. Με τα άρθρα επίσης περιγράφω τα αισθήματά μου είτε είναι άσχημα είτε θετικά -και αυτό το άρθρο για να εξασφαλίσω την μνήμη το γράφω- και έτσι ξέρω πως θα πάω να τα διαβάσω και θα μου φέρουν στο μυαλό όσα με ώθησαν στο να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο. Τα αντικείμενα, αχ αυτά τα αντικείμενα! Πιστεύω πως με τα αντικείμενα πιο πολύ θυμάμαι αυτόν που μου τα έδωσε. Έχω ένα κουτάκι λοιπόν και μέσα σε αυτό βάζω δώρα, γράμματα, ακόμη και ασήμαντα πράγματα όπως μια χαρτοπετσέτα, τα οποία όμως μου θυμίζουν πολλά. Είναι σαν ένα κουτάκι με αναμνήσεις και συναισθήματα αγάπης γιατί όσα έχω εκεί είναι από ένα ξεχωριστό πρόσωπο.
Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα, θέλω να θυμάμαι κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο γιατί ποτέ δεν θα έχω ζήσει αρκετά. Όλα είναι κλειδωμένα στην καρδιά μου αλλά και πάλι δεν μου φαίνεται αρκετό. Οπότε ψάξτε και σκεφτείτε μέσα που θα σας αποθηκεύουν τις στιγμές σας. Κάτι σαν την μνήμη ROM του H/Y ας πούμε. Όλα είναι το ίδιο αποδεκτά και το ίδιο μοναδικά γιατί επρόκειτο για δικές σας αναμνήσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου