Φαντάζομαι πως κάθε βράδυ πρωτού κοιμηθείς σκέφτεσαι όσα νιώθεις για κάποιο σημαντικό για σένα πρόσωπο και νιώθεις την ανάγκη να τα πεις, να ανοίξεις την καρδιά σου και να αφήσεις τα συναισθήματά σου ελεύθερα. Και τι σε κρατάει πίσω; Ο κλασικός φόβος της απόρριψης. Ο φόβος μήπως ο άλλος δεν νιώθει όσα εσύ, μήπως δεν τα εκτιμήσει. Και όμως η απόρριψη είναι ένα μέσο για να γίνεις πιο δυνατός και να μάθεις πως στη ζωή δεν είναι όλα εύκολα και δεν έρχονται όλα όπως τα θέλουμε. Από την άλλη γιατί να έχεις δεδομένη την αρνητική αντίδραση ενώ υπάρχει και η περίπτωση ο άλλος να νιώθει τα ίδια και αν όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό, έστω να τρέφει ένα ενδιαφέρον για σένα. Και ποιος δεν θα'θελε να ακούσει πως κάποιος εκεί έξω είναι τρελός για αυτόν;
Μην στριφογυρίζεις λοιπόν στο κρεβάτι σου σπάζοντας το κεφάλι σου για το τι θα κάνεις. Η λύση είναι μία και ότι και να προκύψει από αυτή, μόνο καλό για σένα θα είναι. Αν όχι αμέσως, θα το δεις στην πορεία. Θα έχεις ξεπεράσει τον εαυτό σου, θα έχεις ρισκάρει, θα έχεις γνωρίσει την μία πλευρά της ζωής και θα έχεις νικήσει τον εγωισμό σου. Τίποτα δεν είναι εύκολο αλλά τίποτα δεν είναι και δύσκολο στη ζωή. Εμείς επιλέγουμε πως θα ερμηνεύσουμε μια κατάσταση, για όλα είμαστε υπεύθυνοι εμείς και το μυαλό μας. Να εκφράζεις ότι νιώθεις, ακόμη και σε φιλικό και οικογενειακό επίπεδο γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα ξημερώσει το επόμενο πρωί και αν τότε θα είναι αδύνατον να κάνεις αυτό που χθες δεν τόλμησες.
"Μην αναβάλλεις για αύριο ότι μπορείς να κάνεις σήμερα", όπως λέει και ένα γνωμικό. Δεν είναι αργά, αλλά ούτε νωρίς για να εκφραστείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου