Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2012

Έρωτας! Έρωτας; Έρωτας...

 Έρωτας! Έρωτας; Έρωτας...

 Σύμφωνα με την μυθολογία ο Έρωτας ήταν ένας μικρός φτερωτός θεός, ο γιος της θεάς της ομορφιάς, Αφροδίτης. Έβγαινε έξω και με το βέλος του σημάδευε άντρες - γυναίκες και τσουπ κατέληγαν "in love".

Στις μέρες απ'όσο έχω καταλάβει ο "έρωτας" ως έννοια έχει χαλάσει. Παρατηρώ νιάνιαρα ηλικίας από 12 εώς 14 που υποστηρίζουν ότι έχουν ερωτευτεί, αγαπήσει και τα λοιπά. Αυτά το ένα βράδυ. Το επόμενο κλαίγονται επειδή "χώρισαν" και εύχονται να πέθαιναν. Όχι, δεν θα συνεχίσω τον σχολιασμό και την αναφορά σε αυτό τον "φοβερό έρωτα" αλλά θα μιλήσω για τον αληθινό έρωτα που οδηγεί στην αληθινή αγάπη.

Πριν λίγες μέρες σκεφτόμουν γιατί εμείς στην ελληνική γλώσσα διαχωρίζουμε την αγάπη από τον έρωτα ως δύο έννοιες όχι αντίθετες, αλλά διαφορετικές. Ενώ στα αγγλικά για παράδειγμα η αγάπη μεταφράζεται ως love και το ερωτεύομαι ως  fall in love, πέφτω στην αγάπη σαν να λέμε σε ελεύθερη μετάφραση. Τέλος και με το μάθημα των αγγλικών λοιπόν.

Η ουσία του σημερινού άρθρου βρίσκεται στο πόσα έχω καταλάβει ότι προσφέρει ο αληθινός έρωτας σήμερα. Είναι σαν μια ανάσα στην νέκρα του κόσμου, σαν ένα φως στις καρδιές των ανθρώπων, σαν ένα τεράστιο αληθινό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο τους. Τι ποιο όμορφο από τον έρωτα; Εμένα το να αγαπώ και να με αγαπούν μου δίνει ζωή, δύναμη, ελπίδα, πίστη. Μου δίνει ένα ακόμα κίνητρο να προχωρήσω, να επιμείνω, να προσπαθήσω. Και για να μην παρεξηγηθώ, πιστεύω πλέον ότι όταν ερωτεύεσαι, το να αγαπήσεις είναι επακόλουθο. Τουλάχιστον έτσι νιώθω εγώ, για τους μισούς από εσάς προφανώς θα είμαι λάθος.

Θα προσθέσω και άλλα σε αυτό το άρθρο γιατί προς το παρόν με καλεί το κρεβατάκι μου.
Καλό βράδυ xxx

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου