Περνάνε τα λεπτά, περνάνε οι ώρες, περνάνε οι μέρες, περνάνε τα χρόνια... Φτάνεις σε ένα σημείο που αναρωτιέσαι πόσοι έφυγαν, πόσοι έμειναν, πόσοι θα φύγουν και πόσοι θα μείνουν. Κοιτάς πίσω και όλα μοιάζουν ξένα και διαφορετικά, κοιτάς δίπλα σου και βλέπεις ελάχιστα άτομα που έχουν μείνει από την αρχή μέχρι τώρα πλάι σου και σου θυμίζουν το "τότε". Αυτά τα άτομα αποδεικνύουν πως τα όμορφα δεν τελειώνουν ποτέ. Πως όταν κάτι είναι αληθινό, αμοιβαίο και περιλαμβάνει ειλικρίνεια και αγάπη δεν φτάνει σε τέλος, πλησιάζει το άπειρο και την αθανασία. Είναι όμορφο να έχεις άτομα δίπλα σου και να νιώθεις σιγουριά ότι θα σε γεμίζουν για μια ζωή με υπέροχες στιγμές και ακόμη πιο υπέροχες αναμνήσεις. Επίσης να νιώθεις περηφάνια και ευχαρίστηση που έφυγαν από δίπλα σου όσοι δεν άξιζαν, όσοι ήταν υποκριτές, γιατί παρά τις πληγές που σου δημιούργησαν, σου έδωσαν δύναμη να αντιμετωπίσεις τα πιο δύσκολα και να ωριμάσεις μακριά από αυτούς.
Να έχεις τη δύναμη να κοιτάς στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον και να χαμογελάς.
Να έχεις τη δύναμη να κοιτάς στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον και να χαμογελάς.
έτσι είναι ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα που νομίζεις οτι δεν αλλάζει τίποτα κ όταν κοιτάς πίσω είναι όλα τόσο διαφορετικά... αλλα όλα στο τέλος σε φέρνουν πιο κοντά σε αυτό που επρεπε να είσαι :)
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι είναι και το πιο όμορφο..
ΑπάντησηΔιαγραφή